Moeder

Nettie, 17 jaar

Vandaag is het 13 jaar geleden dat mijn moeder is gestorven aan de gevolgen van haar Chronisch myeloïde leukemie, een ziekte waar zij al tien jaar aan leed. Zij was pas 67 jaar! De dokters hadden haar een jaar of drie gegeven, toen het ontdekt werd, zij leefde dus al heel wat jaren op "geleende tijd". Gedurende die tijd heeft zij toch nog enkele heel goede periodes gehad, maar heeft zij zich ook vaak heel ziek gevoeld. Haar laatste dagen bracht ze door in het ziekenhuis en ik ben blij dat ik onderstaande foto nog heb, want ik betreur het als documentaire fotograaf nog steeds dat ik niet veel meer foto's van hun leven heb gemaakt.

Een paar dagen voor haar dood

 Nu ben ik pas in 2004, op mijn 51e, met mijn (deeltijd)studie aan St.Joost in Den Bosch gestart, dus e.e.a. is wel enigszins te verklaren. Daarvóór was ik wel met fotografie als hobby bezig geweest, maar op een heel andere manier. Hierover later meer.

Uit de oude doos # 01

Trouwdag Frans en Nettie, december 1952

Gisteren was het de trouwdag van mijn ouders! Als ze nog hadden geleefd zou het hun 62e huwelijksfeest zijn geweest. Ze hebben hun vijftigste net niet gehaald, omdat mijn moeder 11 maanden daarvoor overleed. Inmiddels is mijn vader ook al weer ruim een jaar dood.

Hieronder beleven ze nog gelukkige tijden, met o.a. de geboorte van hun eerste kleinzoon, hun tweede kleinkind! Deze foto is later door mijn vader zelf vergroot en afgedrukt, nadat ik gestopt was met mijn doka. Hij wilde dat ook wel eens gaan proberen en het is een fervente hobby van hem geworden, uitmondend in dia-series met muziek en kleurenfotografie!


Pa en ma met Jasper,  april 1987

Gek genoeg heb ik nauwelijks foto's van hun samen gemaakt, wat ik nu erg betreur! Volwassenen fotograferen stond bij mij op een laag pitje, zeker als het binnen was en ik moest flitsen, wat dan ook vaak mislukte. Na mijn moeders dood, in 2001 - en zeker in de afgelopen tien jaar, ben ik dit meer gaan oefenen en heb ook betere flitsapparatuur gekocht, waardoor ik mijn vader wel heel vaak op de foto heb gezet.

Vader # 04

Vader # 03

Vader # 01

Pa toont zijn blauwe oog

Ook vaders kunnen zich een blauw oog vallen!
Gelukkig viel het verder mee, alleen een zere pols waarmee hij de val kennelijk toch gebroken heeft. Geen gebroken botten en dat is een geluk bij een ongeluk, zeker op zijn leeftijd! Hij heeft al genoeg te verduren.
In maart dit jaar kreeg hij de diagnose Alzheimer voor zijn kiezen.

The birds

Mijn vader, staand voor een foto die hij ooit zelf gemaakt en afgedrukt heeft. Vogels op electriciteitskabels, in Oostenrijk.