Nog wat eerste indrukken

Ik was nog niet eerder op Katendrecht geweest, al had ik er wel al e.e.a. over gelezen en gehoord. Mijn eerste indrukken waren dat er op fotografisch gebied best wel wat te beleven viel voor mij: oude dichtgetimmerde panden, indrukwekkende loodsen, een oud pakhuis, kleurrijke bewoners, overwoekerd groen, roodstenen nieuwbouw, water, binnenschepen.

Na een introductie over Katendrecht door Ben van de Wevering van de KBO (Katendrechtse Bewoners Organisatie) in het buurthuis op de Fruitlaan, mochten we even op een afgesloten binnenterrein rondkijken en in een huizenblok en daar zag ik veel interessante zaken. Later liepen we nog een rondje om het schiereiland, waarbij naast het alom vertegenwoordigde water voornamelijk de nieuwbouw opviel: de woontorens, maar ook een schooltje in de vorm van een boot, een met hekken afgesloten speeltuin en het open Kaappark, met op de achtergrond de vrije kavels. Tijdens deze verkenningsronde over het schiereiland leken de appartementen aan de rivier me toch best aantrekkelijk. 't Is dat ik (liever) niet in Rotterdam wil wonen, laat staan op Katendrecht, hoewel ik de skyline en de uitstraling van de hoogbouw wel heel aantrekkelijk vind. Misschien dat over een jaar of wat de zaken er anders voor staan, maar nu bevalt het leven in (een huis met tuin) in een rustige buitenwijk me nog wel. Zeker als ik daarna de andere kant van het complex heb gezien. Zo kaal, zo strak en zo weinig groen, al worden er wel pogingen gedaan om daar wat aan te veranderen.
Hoe aantrekkelijk men het ook probeert te maken voor oude, maar naar mijn idee vooral voor nieuwe bewoners, voorlopig ziet het er allemaal nog niet echt attractief uit. Ook de criminaliteit die er toch nog veel is, lokt niet uit om er met een prettig gevoel rond te lopen, al vergeet je dat weer snel als je op de kades loopt, zon op de bol en neus in de wind.

Met de watertaxi

Danny, met op de achtergrond Katendrecht en daarachter Montevideo.

Katendrecht

Vorige week zaterdag hebben we onze nieuwe opdracht gekregen, project Katendrecht.

Speciaal hiervoor is een nieuw Blog aangemaakt, waarop we alle informatie die we vinden gaan bundelen, zodat ook anderen baat hebben bij ons onderzoek. De opdracht is tweeledig en er zal n.a.v. dit project ook een publicatie gemaakt worden. De nu vierdejaars zijn ons hierin voorgegaan en het is de bedoeling dat dit project jaarlijks herhaald wordt.

Uitgangspunt was een inventariserende wandeling door Katendrecht, die voorafgegaan werd door een verfrissend tochtje met de watertaxi, waardoor we de kans kregen om van alle kanten een blik op dit tussen Rijn- en Maashaven gelegen schiereiland te werpen.

Links op de foto nog een stukje van de Wilhelminapier met Hotel New York en de woontoren Montevideo. Rechts zicht op Katendrecht, waar aan de Rijnhaven een European Chinese Centre zal worden gerealiseerd.

Afsluiting

Voor ik overstap naar de nieuwe opdracht eerst nog wat afsluitende woorden over mijn project van de afgelopen periode. Ik heb en had er een goed gevoel bij en ook de beoordeling is gelukkig goed gegaan. De juiste keuze gemaakt voor de foto’s aan de muur en ook de dummy van Volkskrant Magazine viel niet slecht, hoewel daar nog wel wat op aan te merken was. Bij Artilabo waren ze erg tevreden met de foto’s en wie weet zit er mettertijd nog een expositie aan te komen. En dan zal ik nu maar verklappen wat de beeldredacteur van VK Magazine mij nog meer had geschreven: “het is een van de meest gefotografeerde onderwerpen geloof ik, enigszins verstandelijk gehandicapten in een soort kunst- of bezigheidstherapie, dus je moet wel een heel bijzondere aanpak hebben wil je met dit onderwerp verrassen.” Verder zei hij nog dat hij bij mijn aanpak, hoe sympathiek ook, alleen maar ziet wat hij allang weet en al veel eerder zag. Ook was er geen reden in de actualiteit om zoiets nu te plaatsen.
Tja, daar kan ik mee leven. Voor mij was het in elk geval de eerste keer dat ik zoiets gedaan heb en ik blijf het een bijzonder project vinden. Dank aan allen die ik bij Artilabo heb mogen fotograferen en voor de gastvrijheid van de leiding!

Don in Koekerd!

Zojuist gelezen op http://www.photoq.nl/: Hans Aarsman ontdekt een studentenscriptie die het lezen waard is, die van Don Sars die tevens een weblog bijhoudt. Lees SCRIPTIE in KOEKERD!

Geweldig vind ik dit! Ik ben ook heel benieuwd naar zijn eindpresentatie.

En een dame

Ylonka

Twee heren

Herman

Erik

Beeldvorming

Tijdens mijn onderzoek heb ik veel gehad aan bepaalde teksten die ik op internet heb gevonden. In één van die artikelen (uit: Versie, tijdschrift voor gezondheid, burgerschap en politiek, 1999) ging het over de dilemma's en gevaren van positieve beeldvorming. In het boek: "Beelden en beeldvorming: mensen met een verstandelijke handicap in fotografie, film en reclame "(1998), schrijft Pauline Terreehorst het volgende: Net zomin als de chronisch zieke erbij gebaat is dat niemand zich om bijzondere problemen bekommert onder het mom van je kunt alles nog en je kunt er tachtig mee worden, is de verstandelijk gehandicapte er echt mee geholpen als iedereen hem als normaal gaat behandelen. daardoor wordt iemand met een verstandelijke handicap namelijk opeens geconfronteerd met de keiharde maatschappij waarin slechts prestaties, werk en en maatschapppelijk succes tellen. (...) Mensen behandelen elkaar als gezonden ternauwernood met enige waardigheid, laat staan als men afwijkt van deze norm. Dàt is normaal. (...) Er moet dus niet gevraagd worden om normaal gedrag, maar om bijzonder gedrag: om tolerantie voor elke afwijking. Daarvoor is een exacte afbeelding van het leven van verstandelijk gehandicapten veel nuttiger dan het beeld dat via anderen over hen wordt gegeven.
In dit boek wordt volgens bovengenoemd artikel de positieve beeldvorming overigens wel erg benadrukt. Heel bijzonder vond ik zelf het fotoboek van Hapé Smeele: "Een andere werkelijkheid", over ernstig verstandelijk gehandicapten, met op de cover een foto van een man in een badkuip, die in een zwembad staat. Jolande Poppe zegt in dat boek ook dat het afwijkende wat vertrouwder zou moeten worden.

Ik ben er zelf ook van overtuigd dat er niets hoeft te worden weggemoffeld omwille van een positieve beeldvorming. Tijdens mijn verblijf bij Artilabo viel er hoegenaamd niets weg te moffelen. De mensen daar straalden rust en een positieve levenshouding uit en hadden schik in wat ze deden en waar ze goed in waren. Er werd met veel passie gewerkt. Ik hoop dat ik dat heb kunnen overbrengen.

Poppekop

Bijzonder

Volgens de beeldredacteur van Volkskrant Magazine, Theo Audenaerd - ja, ik heb het aangedurfd om hem om zijn mening te vragen, tenslotte was dit volgens de opdracht een serie die bestemd was voor VK magazine - is dit een bijzonder beeld dat blijft hangen.

Ik wil niet dat zijn mailtje mijn beoordeling beïnvloedt, dus de rest van zijn antwoord hou ik nog even achter.

Zelf vond ik het heel bijzonder dat er een pop beschilderd werd met acrylverf en volgens Ylona, die hier mee bezig was, is dat ook niet eerder gedaan, bij haar weten.