Poppekop

Bijzonder

Volgens de beeldredacteur van Volkskrant Magazine, Theo Audenaerd - ja, ik heb het aangedurfd om hem om zijn mening te vragen, tenslotte was dit volgens de opdracht een serie die bestemd was voor VK magazine - is dit een bijzonder beeld dat blijft hangen.

Ik wil niet dat zijn mailtje mijn beoordeling beïnvloedt, dus de rest van zijn antwoord hou ik nog even achter.

Zelf vond ik het heel bijzonder dat er een pop beschilderd werd met acrylverf en volgens Ylona, die hier mee bezig was, is dat ook niet eerder gedaan, bij haar weten.

Dichterbij

Dichterbij ontstaat vanzelf een intiemer gevoel. Ik merk ook dat hoe dichterbij ik kom, hoe beter ik kan uitdrukken wat ik wil zeggen met deze serie. Misschien dat het ook hier beter werkt als ik me concentreer op hoofd en handen, maar ik vind juist de voorovergebogen houding zo mooi aangeven hoe vol overgave Marcel aan 't werk is. Toch weet ik nog niet of ik hem ga gebruiken voor de uiteindelijke serie. Inmiddels heb ik mijn werk besproken met Annelies Kuiper, beeldredacteur van NRC-Next en afgelopen zaterdag te gast op onze academie. Annelies haalde uit mijn vrij ruime voorlopige selectie een serie van zo'n acht foto's, als voorbeeld hoe het zou kunnen, op basis van wat ik wil laten zien, nl. het wezen van het kunstenaar zijn. Daar zat deze foto overigens niet bij. Ze vond dat ik ook heel goed werk van de kunstenaars zelf kon laten zien, tussen de andere foto's door, om zo te tonen waar ze mee bezig zijn. Hun handicap speelt geen rol, maar mag uiteraard best zichtbaar zijn, al hoeft er niet de nadruk op te liggen. Ze vroeg me wat er nu uit de serie sprak en ik aarzelde om te zeggen wat ik dacht, maar het was liefde, liefde voor hun werk! Dat vond Annelies dus ook.

Ligging locatie

Vandaag ben ik weer naar Artilabo geweest. Ik heb zojuist de foto's geselecteerd voor de contacten, maar ik zie er geen been meer in om er nog verder aan te werken. Het is al laat en ik ben gewoon moe.
Het zal me straks, wanneer het project gedaan is, tegenvallen om er niet meer zo bij betrokken te zijn. Ik begin me er steeds meer op mijn gemak te voelen en een beetje aan de mensen gehecht te raken.

Ik heb nog even met Connie, een begeleidster, gesproken over de ligging van dit pand. Het unieke lag er volgens haar in dat de mensen gewoon tussen de middag op eigen gelegenheid de stad in kunnen. En het mooie gebouw zelf natuurlijk, zonder tl -lichten en systeemplafonds. Ook het feit dat de kunstuitleen op zo'n gunstige plek zit, mag genoemd worden, je kunt er parkeren voor de deur! Dat werkplekken als deze weg gestopt werden aan de rand van een stad dateert volgens haar toch meer uit een ver verleden. Voorgaande houdt in dat de straat wel degelijk van belang is voor deze locatie!

Catharinastraat

Volgens Bas is de omgeving waarin Artilabo zich bevindt toch essentieel voor het verhaal, omdat het vrij uniek is dat een dergelijk concept zomaar op een mooie plek in de binnenstad te vinden is en niet weggestopt op een achterafplek. Is dat wel zo, vraag ik me af? Ik moet nog op zoek naar antwoorden, maar ga ondertussen verder met de straat.

Deze foto's zijn op twee heel verschillende momenten genomen en ik zie nu dat er nogal wat verschil in kleur is. Nog even kijken naar de witbalans. Dat iemand net binnenkijkt bij Artilabo vind ik eigenlijk wel een goed moment, omdat het daarbinnen ook voor een groot deel draait om kijken.

Hondje

Hier heb ik de straat als statief gebruikt, waardoor de foto in ieder geval minder bewogen is. Ik vind het ook wel wat hebben, zo'n perspectief. Zo kijk je normaal immers nooit. Even een ander beeld van de werkelijkheid. Dit ziet een hondje dus op zijn avondwandeling. Ik weet ook wel dat het eigenlijk kikvorsperspectief heet, maar in dit geval is hondje leuker.

Omgeving

Hoe ziet de Catharinastraat er uit in 't avondlicht? Met Bas had ik hier al eens over gesproken en hij stuurde me eigenlijk een beetje die kant op. Ik ben de week vóór de werkweek tot een uur of vier bij Artilabo geweest, heb iedereen zien vertrekken en ben daarna de stad ingegaan tot het donkerde. Vervolgens ben ik teruggegaan om te kijken hoe de straat er 's avonds bijlag. Hoewel ik geen statief had meegenomen heb ik toch een aantal foto's gemaakt. Schouder tegen de muur en adem in.

Hoewel niet echt geslaagd vanwege de lange sluitertijd uit de hand geeft deze foto goed de sfeer weer van hoe het op dat moment was, maar ik weet nog niet of ik wel foto's van de straat nodig heb voor mijn verhaal. Ik denk het eigenlijk niet. Ik heb het hier ook nog even over gehad met Jenny, de fotoredacteur van Vrij Nederland. Zij was het met me eens dat ik voor een serie foto's van kunstenaars in een atelier niet de omgeving, ofwel de straat, erbij nodig had, maar ik moest een duidelijke keus maken in wat ik wél wilde laten zien.

Koudwatervrees

Het was een geslaagde werkweek, in ieder geval voor mij en van wat ik zo links en rechts om me heen hoorde ben ik niet de enige die er zo over denkt. Er zijn ook prachtige dingen uit voortgekomen, ik heb het met plezier gevolgd. Zelf ben ik iemand die soms nogal aarzelend om de hete brei kan draaien en pas de echte smaak te pakken krijg als de activiteit bijna gedaan is. Koudwatervrees noemde iemand het laatst nog. Zou kunnen. Zeker als het om activiteiten gaat waarbij ik apparaten moet gebruiken. Ik ben niet echt handig (en dat is nog een understatement) maar wel een doorzetter en dat compenseert elkaar dan weer een beetje.
Van de voor de zeefdruk gebruikte foto heb ik twee prints gemaakt met verschillende rasters. Deze foto leende zich goed voor het experimenteren met de zeefdruktechniek, door met het verschuivende perspectief en verschillende kleuren over elkaar heen te werken, om een nog vervreemdender effect te creëren. Door toevoeging van een heel andere foto (dak van een kerk) werd de beweging die in de foto zat versterkt, dat was uiteindelijk de bedoeling. Eerlijk is eerlijk, dit was een idee van Casper.

Het is me niet meegevallen om dat vervreemdende effect en de dansende beweging ook echt te bereiken, slechts een paar drukken zijn goed gelukt zowel qua kleur (lekker foute kleuren gebruikt) als qua beweging. Van Casper hadden we overigens bij de introductie gehoord dat het in het begin heel normaal was om bij twintig drukken (of zei hij nou vijftig) één goede te hebben. Ik heb misschien géén geweldig kunstwerk gemaakt, maar wel de smaak van het zeefdrukken te pakken gekregen en veel ideeën opgedaan. Ik zit nu met tientallen gezeefdrukte “studies”, waaruit ik de best gelukten ga selecteren om er wat leuks mee te doen.

En nee, we hadden geen concept, behalve dan dat om de techniek van het zeefdrukken onder de knie te krijgen! Nu weer verder met Artilabo, waar tussen haakjes prachtig mooie zeefdrukken te vinden zijn.

Just for fun

Deze en andere avondfoto's van Artilabo en de Catharinastraat heb ik uit de hand genomen, omdat ik geen statief bij me had en er ook geen plekje was om de camera op te zetten, behalve op de grond, maar dat was te laag in dit geval. Ik nam een lange sluitertijd en maakte een draaiende beweging met de camera. Eigenlijk just for fun. Ik vind het effect wel aardig, maar als ik kans zie ga ik nog een keer 's avonds terug met statief, want de letters komen nu niet helemaal goed te voorschijn.

Uitsnede of niet

En nu is het zaak om de juiste uitsnede te bepalen. Ik ga er eerst nog maar eens een nachtje over slapen, hoewel ik denk dat als het dan een uitsnede wordt, de bovenste foto waarschijnlijk het beste uit de verf komt. Ik vind de plooien van de jas alleen zo mooi...En nu ik er toch op doorga, de oorspronkelijke foto heeft 't voor mij ook nog steeds, de andere hand die naar de penselen reikt, de hele houding. Ik ben nog niet geheel overtuigd.