En de duif lacht nog steeds...

In 2008 studeerde ik af met een serie foto's over Ton en Wiesje. Van tijd tot tijd fiets ik nog steeds naar hun huisje aan de dijk, waar inmiddels alleen Wiesje nog woont, met haar oude hondje Prutske, een Cairn Terrier. Ton is jaren geleden opgenomen in een verpleeghuis. Wiesje mankeert ook van alles, maar weet het met hulp nog steeds te redden.

Keuken met lachende duif

Wiesje en Prutske

Wiesje toont haar postoel

Wiesje

Prutske

Terug naar 8 maart 2012

Vier jaar geleden waren onze, destijds bijna 20 jaar oude Leolux banken, aan een drastische schoonmaakbeurt toe! Na de behandeling door een schoonmaakbedrijf zagen ze er weer tiptop uit, helaas was dat van korte duur. Ondanks de extra vuilafstotende laag kwamen de vlekken er na een poos weer allemaal door. Verkeerde behandeling dus, eerst door onszelf en later door een professioneel bedrijf. De vlek op de tweede foto is er sowieso nooit uitgegaan, dat is zinkzalf, veroorzaakt door een thuiszorgverpleegkundige, in de tijd dat manlief met een gat in zijn been zat vanwege wondroos. 

Tijd voor iets nieuws dus, maar wat in hemelsnaam? We dubben al tijden: gaan we weer voor Leolux, geweldig zitcomfort en fantastisch design - we zijn nog altijd niet uitgekeken op onze Bora Bèta's - maar het is wel een hele slok op een borrel; of proberen we toch eens iets anders? Misschien willen we ook wel één bank en een stoel, i.p.v. twee banken, we zijn er nog steeds niet over uit. 

Schoonmaakvlekken

Zinkvlek

Professionele schoonmaak

Onze klassiekers van Axel Enthoven, schoongemaakt en wel, even goed laten drogen!

Villa Augustus #03

Dit aparte kunstwerk in de Wantijzaal is gemaakt door Ton Martens en ontstaan door frottage van de vloer van de watertank. De gastvrouw bij Villa had het over rubbing en dat blijkt het Engelse woord voor deze techniek. Door heel Villa Augustus verspreid zijn verschillende delen van de vloer te vinden. Een mooie manier om dit stukje historie vast te leggen.

Villa Augustus #02

Verscheurd #04

Verscheurd #03

Verscheurd #02

Verscheurd #01

De oom en tante van Hanneke, een boekenvriendin, zijn vorig jaar overleden. "De oudjes", zoals ik ze maar even noemen zal, waren allebei dement en hebben hun huis in deplorabele staat achtergelaten. De laatste jaren van hun leven hebben zij een verscheurd leven geleid, een verbijsterend en triest verhaal, dat misschien ooit nog eens naar buiten komt.

Dat wat geweest is

Tekst Presentatie Eindexamen

DAT WAT GEWEEST IS: HERINNERINGEN VOOR DE TOEKOMST

Mijn scriptie gaat over herinneringen.
Door mijn onderzoek raak ik geïnteresseerd in de aftakeling van ons geheugen door dementie. Op een Alzheimer contactavond raak ik in gesprek met Ton (81, licht dement)en Wiesje (73) en word ik uitgenodigd op hun hobbyboerderijtje.

Dit echtpaar met hun typische interieur vol verhalen en herinneringen, intrigeert mij. Ik zie twee kanten van hen. Enerzijds hun standvastigheid en kracht om hier te blijven wonen, ondanks ouderdom en gebreken. Anderzijds de vervreemding van elkaar en van zichzelf.

Ik heb er voor gekozen om niet zozeer die sterke kant te benadrukken, maar het accent meer te leggen op hun broze relatie en kwetsbaarheid, omdat die het beste samen gaan met de interieurfoto’s waar ik veel affiniteit mee heb.
Via een hele omweg ben ik zo weer terecht gekomen bij de interieurs, waar ik vóór mijn studie door gefascineerd ben geraakt.

Het huisje staat er alleen en wat eenzaam bij, de luiken gesloten als om de buitenwereld af te schermen. Twee mensen, eenzaam maar niet alleen. De man verzonken in zijn eigen wereld. De vrouw, actief bezig in een vol maar opgeruimd huis waar alle plooien worden weggestreken. Ze slapen gescheiden. Het interieur straalt geen gezelligheid uit.

Hoe lang kan dit nog duren?

De nieuwbouw neemt steeds meer omringende ruimte in beslag. De mensen worden steeds ouder, straks wordt ook hun oude huisje met de grond gelijk gemaakt om ruimte te scheppen voor de toekomst.

Met mijn foto’s wil ik hun wereld als het ware conserveren, als herinneringen voor die toekomst. Het gaat er eigenlijk over, om in herinnering te houden wat voorbij is, omdat het niet alleen de goede herinneringen zijn die er toe doen.

En de duif lacht...

In de keuken gezeten en in gesprek met de bewoners, hoorde ik na een rake opmerking de duif inderdaad lachen.

Sinds een paar weken ben ik in het bezit van een klassieke Bronica EC. Ja, ik weet 't, rijkelijk laat om pas aan 't einde van het vierde jaar met middenformaat te beginnen, maar net zoals bij de vorige eigenaar van deze machtige camera luidt mijn slogan: beter laat dan nooit. Ik heb er pas een paar rolletjes mee vol geschoten en moet o.a. erg wennen aan het vierkante formaat, zeker met de 40 mm. groothoeklens. Maar deze al een paar jaar digitaal verslaafde voelt langzaam maar zeker toch een liefde opbloeien. Deze foto heeft mijn hart gestolen, als je dat kunt zeggen van je eigen werk.

Ik ben er nog niet helemaal uit of ik foto's van interieurs met of zonder mensen wil, voor mijn eindexamenproject. Toch beiden, denk ik. Zeker als ik een beeld wil geven van (een periode) uit het leven van deze mensen. Over twee weken moet ik er wel zo'n beetje uit zijn wat het wordt, dan hebben we de laatste beoordeling vóór het eindexamen.

Bij Wiesje en Ton