Jarige Ton (90) in het verpleeghuis

Afgelopen zaterdag is Ton 90 jaar geworden. Maandag bracht ik hem een bezoek en hij was blij verrast me te zien. Wiesje was na lange tijd ook op verjaarsvisite geweest, vertelde hij. Het was heerlijk weer en hij was samen met een vrijwilliger een klein stukje wandelen in de tuin. Even later dronken we koffie in de huiskamer. Hij is gek op chocolade, dus had ik wat snoeperijen meegenomen, die hij gul uitdeelde. Waarom heb ik nou die chocoladeletters in de vorm van het cijfer 90 niet mee gefotografeerd? 

Ik mag altijd foto's van hem maken en van de foto's die ik nu bij mij had zou hij er één opsturen naar zijn broer in Canada. Hij weet nog goed wie ik ben, maar ik moet hem wel altijd even herinneren aan de fotosessies in hun huis.

Ton (90)

En de duif lacht nog steeds...

In 2008 studeerde ik af met een serie foto's over Ton en Wiesje. Van tijd tot tijd fiets ik nog steeds naar hun huisje aan de dijk, waar inmiddels alleen Wiesje nog woont, met haar oude hondje Prutske, een Cairn Terrier. Ton is jaren geleden opgenomen in een verpleeghuis. Wiesje mankeert ook van alles, maar weet het met hulp nog steeds te redden.

Keuken met lachende duif

Wiesje en Prutske

Wiesje toont haar postoel

Wiesje

Prutske

Nabestaandenpensioen

Henk in 1977, Locarno

Kort geleden kreeg ik een (onverwachte) brief van het pensioenfonds Horeca & Catering. Het ging over een wijziging van hun pensioenregeling en ik kreeg de brief omdat ik pensioen bij hen zou hebben vanwege mijn ex-partner, waar ik heel lang geleden 8 jaar mee getrouwd ben geweest. Nu was dit de allereerste keer dat ik een bericht had ontvangen van dit pensioenfonds, ik wist niet eens of mijn ex, waarvan ik al in 1981 gescheiden was, nog leefde. 

Toevallig hadden W. en ik het nog niet zo lang geleden over hem gehad, heel soms komt ie bovenborrelen. We hadden na 1981/1982 geen contact meer met elkaar en ik heb eigenlijk nooit meer iets over hem gehoord, op een klein levensteken na - halverwege de jaren ’80 - van vroegere vrienden, dat hij “into the Bhagwan” zou zijn. 

Getriggerd door de brief ondernam ik een kleine zoektocht op internet, zonder resultaat. Tot ik de idee kreeg op zijn vier voorletters te zoeken. Bingo! Een foto met een grafzerk, heel even in beeld voor de foto werd bedekt met een vierkant, waarop je je e-mail adres kon invullen. Ik kon niet zien welke naam er op de grafsteen stond, maar bovenin stonden wel de naam, geboorte- en overlijdensdatum. Geen twijfel mogelijk, dit betrof mijn ex en hij bleek al 6 jaar geleden te zijn overleden. Hij is slechts 59 jaar geworden. Toch een kleine schok! 

We zochten verder en kwamen uit bij deze foto van zijn grafsteen op de begraafplaats in Bennekom. Henk bleek in hetzelfde graf te liggen als zijn moeder, die 6 jaar daarvoor was overleden.

Ik belde met het pensioenfonds en hoorde dat ik recht had op een klein nabestaandenpensioen. Ik zou in 2014 “al” een brief van hen hierover hebben gehad, maar deze brief heeft mij om wat voor reden dan ook nooit bereikt.  Ze sturen mij nu alsnog een formulier, waarop ik met terugwerkende kracht een uitbetaling kan verwachten. Een week later wacht ik nog steeds op deze brief! 

Als herinnering aan mijn tijd met hem bovenstaande foto, die ik destijds zelf heb gemaakt, ontwikkeld en afgedrukt.

Expositie Albert Schweitzer Ziekenhuis

Van april t/m juni hangen mijn eindexamenfoto's in het Albert Schweitzer Ziekenhuis in Sliedrecht. Openingstijden 7.00 uur - 19.00 uur, helaas niet in het weekend.
Adres: Wilhelminastraat 75, Sliedrecht

Vandaag hoorde ik dat Ton voortaan naar de dagbehandeling gaat in verpleeghuis Het Parkhuis, in Dordrecht. Om die reden heb ik ervoor gekozen om zijn foto uit de eindexamenserie: "Dat wat geweest is: herinneringen voor de toekomst" hier te publiceren, als aankondiging van mijn expositie.

Met Wiesjes gezondheid gaat het ook nog niet al te best, maar gelukkig heeft ze nu eindelijk hulp gekregen om haar huisje op orde te houden.

Verscheurd #04

Oude mensen die nog krachtig zijn

Als daar muziek voor is, wil ik het horen:
ik wil muziek voor oude mensen, die nog
krachtig zijn,
en omgeploegd met lange, diepe voren
en ongelovig. Die de wellust en de pijn
nog kennen. Die bezaten en verloren.
En áls er wijsheid is, die geen vermoeidheid is,
en helderheid, die geen versterving is,
wil ik die zien, wil ik die horen.
En anders wil ik zot en troebel zijn.
M. Vasalis
Uit: Vergezichten en gezichten (1979)

Dat wat geweest is

Tekst Presentatie Eindexamen

DAT WAT GEWEEST IS: HERINNERINGEN VOOR DE TOEKOMST

Mijn scriptie gaat over herinneringen.
Door mijn onderzoek raak ik geïnteresseerd in de aftakeling van ons geheugen door dementie. Op een Alzheimer contactavond raak ik in gesprek met Ton (81, licht dement)en Wiesje (73) en word ik uitgenodigd op hun hobbyboerderijtje.

Dit echtpaar met hun typische interieur vol verhalen en herinneringen, intrigeert mij. Ik zie twee kanten van hen. Enerzijds hun standvastigheid en kracht om hier te blijven wonen, ondanks ouderdom en gebreken. Anderzijds de vervreemding van elkaar en van zichzelf.

Ik heb er voor gekozen om niet zozeer die sterke kant te benadrukken, maar het accent meer te leggen op hun broze relatie en kwetsbaarheid, omdat die het beste samen gaan met de interieurfoto’s waar ik veel affiniteit mee heb.
Via een hele omweg ben ik zo weer terecht gekomen bij de interieurs, waar ik vóór mijn studie door gefascineerd ben geraakt.

Het huisje staat er alleen en wat eenzaam bij, de luiken gesloten als om de buitenwereld af te schermen. Twee mensen, eenzaam maar niet alleen. De man verzonken in zijn eigen wereld. De vrouw, actief bezig in een vol maar opgeruimd huis waar alle plooien worden weggestreken. Ze slapen gescheiden. Het interieur straalt geen gezelligheid uit.

Hoe lang kan dit nog duren?

De nieuwbouw neemt steeds meer omringende ruimte in beslag. De mensen worden steeds ouder, straks wordt ook hun oude huisje met de grond gelijk gemaakt om ruimte te scheppen voor de toekomst.

Met mijn foto’s wil ik hun wereld als het ware conserveren, als herinneringen voor die toekomst. Het gaat er eigenlijk over, om in herinnering te houden wat voorbij is, omdat het niet alleen de goede herinneringen zijn die er toe doen.

Eindexamenfoto's

Vanaf nu hebben studenten en alumni van AKV/StJoost de mogelijkheid om een portfolio aan te maken. Ik heb daar meteen gebruik van gemaakt en er alvast één van mijn eindexamenfoto's op gezet (kijk onder de naam Deijkers, mijn studentennaam). De "echte" foto's staan onder aan de trap klaar om eind van de week opgehangen te worden in de academie. Het begint nu spannend te worden. De ruimtes in de academie zijn vrij gegeven en moeten worden ontruimd, gewit en schoongemaakt, dat laatste door de academie zelf gelukkig.
Mijn portfolio zal ik de komende tijd verder aan gaan vullen.

Plooien

Geen foto voor mijn eindserie, evenmin als het brood uit mijn laatste blog. 't Zijn wel favorieten van me, maar ze passen niet echt tussen de andere foto's. Met deze foto ging het ook nog mis tijdens het scannen, ik denk dat het apparaat te lang had aangestaan... De rode rand en puntjes heb ik eruit geknipt en gepoetst. Waardoor de strepen zijn ontstaan weet ik niet, maar ik vind ze na bewerking van de foto niet meer storen. Niet alle plooien zijn gladgestreken, maar dat hoeft ook niet altijd.

Ons dagelijks brood

To remember

Door een tip van Rik Suermondt werd ik gewezen op Pedro Meyer, een naam die me in eerste instantie niets zei. Via de bibliotheek van het Nederlands Foto Museum in Rotterdam, vond ik zijn site en las:

Pedro Meyer is one of Mexico's most respected photographers. In 1991, Voyager published Pedro Meyer's ground-breaking CD-ROM, "I Photograph to Remember." It is a narrative work combining 100 black-and-white photographs with a spoken narrative by Pedro Meyer. Meyer tells the story of his parents' struggle with cancer.

Een half uur lang heb ik me geboeid in zijn wereld begeven, ik vond het een erg indrukwekkend verhaal. Er is nog veel meer te lezen en zien op de site, o.a. over dit project tot stand kwam, maar luister nu eerst naar de bewogen woorden en bekijk de ontroerende beelden die Pedro Meyer van zijn ouders heeft gemaakt!