Dichterbij

Dichterbij ontstaat vanzelf een intiemer gevoel. Ik merk ook dat hoe dichterbij ik kom, hoe beter ik kan uitdrukken wat ik wil zeggen met deze serie. Misschien dat het ook hier beter werkt als ik me concentreer op hoofd en handen, maar ik vind juist de voorovergebogen houding zo mooi aangeven hoe vol overgave Marcel aan 't werk is. Toch weet ik nog niet of ik hem ga gebruiken voor de uiteindelijke serie. Inmiddels heb ik mijn werk besproken met Annelies Kuiper, beeldredacteur van NRC-Next en afgelopen zaterdag te gast op onze academie. Annelies haalde uit mijn vrij ruime voorlopige selectie een serie van zo'n acht foto's, als voorbeeld hoe het zou kunnen, op basis van wat ik wil laten zien, nl. het wezen van het kunstenaar zijn. Daar zat deze foto overigens niet bij. Ze vond dat ik ook heel goed werk van de kunstenaars zelf kon laten zien, tussen de andere foto's door, om zo te tonen waar ze mee bezig zijn. Hun handicap speelt geen rol, maar mag uiteraard best zichtbaar zijn, al hoeft er niet de nadruk op te liggen. Ze vroeg me wat er nu uit de serie sprak en ik aarzelde om te zeggen wat ik dacht, maar het was liefde, liefde voor hun werk! Dat vond Annelies dus ook.

Ligging locatie

Vandaag ben ik weer naar Artilabo geweest. Ik heb zojuist de foto's geselecteerd voor de contacten, maar ik zie er geen been meer in om er nog verder aan te werken. Het is al laat en ik ben gewoon moe.
Het zal me straks, wanneer het project gedaan is, tegenvallen om er niet meer zo bij betrokken te zijn. Ik begin me er steeds meer op mijn gemak te voelen en een beetje aan de mensen gehecht te raken.

Ik heb nog even met Connie, een begeleidster, gesproken over de ligging van dit pand. Het unieke lag er volgens haar in dat de mensen gewoon tussen de middag op eigen gelegenheid de stad in kunnen. En het mooie gebouw zelf natuurlijk, zonder tl -lichten en systeemplafonds. Ook het feit dat de kunstuitleen op zo'n gunstige plek zit, mag genoemd worden, je kunt er parkeren voor de deur! Dat werkplekken als deze weg gestopt werden aan de rand van een stad dateert volgens haar toch meer uit een ver verleden. Voorgaande houdt in dat de straat wel degelijk van belang is voor deze locatie!

Catharinastraat

Volgens Bas is de omgeving waarin Artilabo zich bevindt toch essentieel voor het verhaal, omdat het vrij uniek is dat een dergelijk concept zomaar op een mooie plek in de binnenstad te vinden is en niet weggestopt op een achterafplek. Is dat wel zo, vraag ik me af? Ik moet nog op zoek naar antwoorden, maar ga ondertussen verder met de straat.

Deze foto's zijn op twee heel verschillende momenten genomen en ik zie nu dat er nogal wat verschil in kleur is. Nog even kijken naar de witbalans. Dat iemand net binnenkijkt bij Artilabo vind ik eigenlijk wel een goed moment, omdat het daarbinnen ook voor een groot deel draait om kijken.

Hondje

Hier heb ik de straat als statief gebruikt, waardoor de foto in ieder geval minder bewogen is. Ik vind het ook wel wat hebben, zo'n perspectief. Zo kijk je normaal immers nooit. Even een ander beeld van de werkelijkheid. Dit ziet een hondje dus op zijn avondwandeling. Ik weet ook wel dat het eigenlijk kikvorsperspectief heet, maar in dit geval is hondje leuker.

Omgeving

Hoe ziet de Catharinastraat er uit in 't avondlicht? Met Bas had ik hier al eens over gesproken en hij stuurde me eigenlijk een beetje die kant op. Ik ben de week vóór de werkweek tot een uur of vier bij Artilabo geweest, heb iedereen zien vertrekken en ben daarna de stad ingegaan tot het donkerde. Vervolgens ben ik teruggegaan om te kijken hoe de straat er 's avonds bijlag. Hoewel ik geen statief had meegenomen heb ik toch een aantal foto's gemaakt. Schouder tegen de muur en adem in.

Hoewel niet echt geslaagd vanwege de lange sluitertijd uit de hand geeft deze foto goed de sfeer weer van hoe het op dat moment was, maar ik weet nog niet of ik wel foto's van de straat nodig heb voor mijn verhaal. Ik denk het eigenlijk niet. Ik heb het hier ook nog even over gehad met Jenny, de fotoredacteur van Vrij Nederland. Zij was het met me eens dat ik voor een serie foto's van kunstenaars in een atelier niet de omgeving, ofwel de straat, erbij nodig had, maar ik moest een duidelijke keus maken in wat ik wél wilde laten zien.

Uitsnede of niet

En nu is het zaak om de juiste uitsnede te bepalen. Ik ga er eerst nog maar eens een nachtje over slapen, hoewel ik denk dat als het dan een uitsnede wordt, de bovenste foto waarschijnlijk het beste uit de verf komt. Ik vind de plooien van de jas alleen zo mooi...En nu ik er toch op doorga, de oorspronkelijke foto heeft 't voor mij ook nog steeds, de andere hand die naar de penselen reikt, de hele houding. Ik ben nog niet geheel overtuigd.