Dagje Amsterdam #1

Het was me 't dagje wel!
Ik vertrok om 9.00 uur van huis en had mezelf een druk programma opgelegd. Ruim op tijd was ik op het station om de trein van 9.37 te nemen. Ineens stond die trein niet meer op het bord aangegeven en zag ik allemaal mensen hollen. Er werd niets omgeroepen. Omdat rennen voor mij geen optie was besloot ik dan maar de volgende trein te nemen die op het bord stond. Een half uur later dan gepland kwam ik aan in Amsterdam.

Met de tram (lijn 24) reed ik mijn uitstaphalte voorbij, zodat ik vanaf de volgende halte terug moest lopen naar Foam Fotografiemuseum. Ik was vergeten dat de tram al sinds een tijd niet meer stopte tegenover het Nationaal Archief, bijna op de hoek van de Keizersgracht, maar dat ik er al bij  Muntplein uit had gemoeten. Ik begon al snel last te krijgen van mijn hielspoor.

In Foam bezocht ik, zoals altijd, eerst de bovenste verdieping. Hier was het werk van Theo Simpson: Part and Hole te zien, wiens "unieke beeldtaal" mij persoonlijk toch niet zo kon bekoren. Fotografie wordt door hem "gecombineerd met andere vormen van materiële expressie zoals sculptuur en site-specific werk" en vormt zo het "vertrekpunt voor zijn conceptuele kunstwerken, waarin hij reflecteert op de relaties tussen ideologieën, economieën, industrieën en landschappen." Ik heb al eerder gemerkt dat ik niet zo conceptueel ben ingesteld.

Een verdieping lager was de expositie waar ik in eerste instantie voor kwam: Back to the Future, met een combinatie van 19de-eeuwse en 21ste-eeuwse fotografie. Dit was echt genieten!
In deze tijd blijken veel kunstenaars/fotografen materialen, technieken etc. te gebruiken die teruggrijpen op wat hun 19de-eeuwse voorgangers voorhanden hadden. De grote moeite die men zich in de 19e eeuw moest trotseren om foto's te kunnen maken is in dit digitale tijdperk haast niet meer voor te stellen, toch kiezen sommige fotografen ervoor om juist in deze tijd oude glasnegatieven mee te zeulen en te bewerken, of om bijvoorbeeld heel bewerkelijke fotogrammen te maken. Ik heb wel wat met fotogrammen en ik vond zowel die van 19de eeuwse Anna Atkins met gedroogde zeewieren - die ik eerder zag in het Rijksmuseum - als die van Sam Falls met zijn bladeren en bloemen,  bijzonder fraai!

Waarom fotografen tegenwoordig zulke bewerkelijke methodes prefereren wordt volgens Merel Bem duidelijk als je het essay leest in Foam Magazine. In haar artikel: Neem de tijd, in de VK van 24 januari 2018 beschrijft zij dit. Men wil werk maken dat anders en uniek is en niet in een paar seconden of minuten gemaakt, bewerkt en gedeeld kan worden. Dat is althans één van de verklaringen die het essay oproept en een hele logische lijkt mij. 

De tentoonstelling beneden van Romain Maider: The Following is a True story was minder aan mij besteed, al is de vraag over het waarheidsgehalte van de fotografie nog steeds actueel.

Het werk van Anouk Kruithof: Aquas daarentegen vond ik fascinerend, divers en weer van een geheel andere orde, met zoveel verschillende invalshoeken en kleurige vormen. Zo waren er fotocollages, sculpturen en video-animaties.Uit de informatietekst van Foam: "Met haar nieuwste werk bevraagt Kruithof de geësthetiseerde manier waarop de oorzaken en gevolgen van klimaatverandering online worden verbeeld."  Ik vind het ontzettend knap wat zij doet en hoe vernieuwend ze bezig is met fotografie, maar zelf ben ik uiteindelijk toch meer iemand van de klassieke beelden. Ergens in de begintijd van mijn eigen fotografiestudie (2004-2008) heb ik haar afstudeerwerk (2003) gezien en daar ben ik ook nu nog steeds van onder de indruk!

Tuin Huis Marseille, gezien van achter een bovenraam

Een eindje verderop aan de Keizersgracht is in een tweetal prachtige 17de eeuwse panden fotografiemuseum Huis Marseille gevestigd. Hier bekeek ik de twee tentoonstellingen die er momenteel waren, nl. die van Ad van Denderen: Jerusalem Stone en Eddo Hartman: Setting the stage: Pyongyang, North Korea, Part two. Beide fotografen hadden bijzonder indrukwekkende foto's gemaakt in niet voor de hand liggende landen en gebieden. Ad van Denderen fotografeert de dagelijkse gevolgen van het conflict in Israël en in het Financiële Dagblad zag ik een mooie recensie hiervan. Steen manifesteert zich in zijn beelden in diverse gedaantes, van een brok steen tot het kale land, van muur tot nieuwbouwwijk. 
Van Eddo Hartman is één beeld in het bijzonder me bijgebleven: de dame met het blauwe badpak, in het verder lege zwembad. In een interview met Wilfried de Jong, ook te zien in Huis Marseille, legt Eddo uit dat hij verschillende keren in dat monumentale zwembad was en dat het altijd leeg was, waarbij men telkens andere smoezen had om dat te verklaren. Hartman mocht in dit gesloten land natuurlijk alleen fotograferen onder begeleiding van gidsen, wat lijkt me dat een moeilijke opgave!

Inmiddels had ik veel meer pijn aan mijn linkervoet gekregen, de hielspoor speelde behoorlijk op en ik moest nog terug.
Wordt vervolgd.

In en rond onze caravan: Op de plaats rust #15

Zomervakantie 14/7 t/m 5/8 2006, Zuid-Engeland.

We kregen op deze camping uit het boekje "Rustiek kamperen" een plaats toegewezen op het veld helemaal vooraan, schuin tegenover het toiletblok. Jammer, want verderop beschikte de camping over nog een veld en een wat besloten gedeelte met bosjes en bomen, wel wat hellend. Vanwege de hevige wind zetten we dit keer niet de luifel op, maar het windscherm, nog een oudje van ma K. 

Aan het eind van de middag arriveerden vier auto's en dito tenten, met een erg luidruchtige familie, die tot laat in de avond voetbalden en ook af en toe tegen ons Tritonneke aanschopten. Verder viel het wel mee met de overlast, geen harde muziek gelukkig!

Zuid-Engeland, Petham, 14-07-2006: Camping Yew Tree

Boek op krukje: Het Engeland van C. Buddingh/samensteller W. Huijser, 2005

Op de derde dag van deze vakantie verstuikte ik mijn enkel, tijdens een bezoek aan Chilham, met "het mooiste dorpsplein van Kent" volgens het boek "Kent: de tien fraaiste routes door de tuin van Engeland per auto, per moror of per fiets", van Erik de Keersmacker, 1996. Omdat ik zo onverstandig was om niet naar een dokter te gaan, zou ik daar de hele vakantie veel last van hebben (en zelfs nu nog af en toe). Wel op pad geweest, maar veel vanuit de auto moeten bekijken.

Enkel verstuikt

 Een dag later besloten we om toch maar te verkassen, met mijn zere pootje kon ik ook op een andere camping zitten. W. moest nu wel alles alleen doen.
De volgende camping waar we terechtkwamen was in Horam: Horam Manor Touring Park. Het was een warme dag en we konden gelukkig een plek met wat schaduw krijgen. Helaas was het wel een erg hellende plek, W. slipte op het gras, gleed bijna door en kon niet terug. De geur van brandend rubber! Er moest een tractor aan te pas komen om onze Eriba netjes op zijn plaats te zetten. De eigenaar gaf nog een paar blokken om hem recht te kunnen stellen. Later zagen we voor 't eerst een mover in gebruik, maar het zou nog een paar jaar duren voor we zelf genoodzaakt waren er een aan te schaffen.
Nog vóór 13.00 uur zaten we lekker in de schaduw achter de caravan aan een drankje. Aan het eind van de middag konden we aan de voorkant bbq'en, omdat de zon ook daar inmiddels vertrokken was.

Gelukkig schaduw achter de caravan

Zuid-Engeland, Horam, 17-07-2006, Camping Horam Manor Touring Park

Treffende gelijkenis met pa K.

Het toiletgebouw stond op een ander veld, te ver voor mijn zere voet. Om te kunnen douchen moest W. me dus met de auto daarnaartoe brengen! We hebben gelukkig wel een wc in onze Eriba Touring Triton 430, dus voor een plas hoefde ik de deur niet uit.

Jarig en gefeliciteerd worden

Hoe warm het was deze dagen

In en rond onze caravan: Blik naar buiten #13

Zomervakantie 14/7 t/m 5/8 2006, Zuid-Engeland. 

Eerste vakantie zonder onze zoon! J. ging met een paar andere bestuursleden van de jongerenafdeling van de NCV (Nederlandse Coeliakie Vereniging) voor een week naar Barcelona. Glutenvrij moeten eten zou nu gelukkig geen probleem zijn.

Dit is kennelijk de enige foto die ik deze vakantie door het raam heb genomen. De naam van de camping heb ik helaas niet genoteerd, maar het was ergens in de buurt van Glastonbury. We hadden al een paar keer onze neus gestoten omdat de campings die we uitgezocht hadden helemaal bezet waren. De beheerder van de laatste volgeboekte camping had voor ons gebeld en zodoende waren we op deze landelijk gelegen plek terechtgekomen, via een aantal smalle weggetjes. Het bleek dat deze camping geen vergunning had voor caravans, maar we mochten hier toch staan, omdat het maar een kleintje was. We werden wel ergens achteraf neergezet, zodat we van de weg af niet te zien waren! Er was een enorm groot veld met tenten en vouwwagens langs de kanten en dan nog een iets kleiner veld met een soort slurf achteraan, waar wij "verstopt" werden.  Electra ontbrak, maar dat losten we op door onze auto met de caravan te verbinden. 

Klein probleem was wel dat de bijna volle wc hier niet geleegd kon worden, maar daar kwamen we ook wel overheen. Het was de eerste camping waar we ooit op stonden waar je verplicht op je plaats moest afwassen, vanwege de beperkte riolering die ze hadden die dus geen afwasmiddel aankon! 

Fotodoos

"Geluk zit in een fotodoos".

Dit citaat komt uit een interview met Mariëtte Haveman in de Volkskrant van vrijdag 12 januari, door Karolien Knols. Kees Fens (1929-2008) schreef dit nadat hij een doos van zijn moeder had gevonden, met oude familiefoto's en besefte dat over een tijdje niemand meer zou weten wie die mensen waren. Door erover te schrijven wilde hij ze nog even vasthouden. Kijk, dat heb ik nou met die oude familiebeelden, ik wil ze ook nog even vasthouden en koesteren!

Deze foto van mij en mijn pasgeboren broertje geeft ook een aardig tijdsbeeld, we schrijven het jaar 1955

Het artikel gaat over de aanstaande Kees Fens-lezing, geschreven door kunsthistoricus Mariëtte Haveman, over kunst en herinneren. Ik ben geboeid, omdat ik altijd al gefascineerd ben geweest door het geheugen en herinneringen, waarschijnlijk door mijn eigen gebrekkige geheugen. Aan het eind van mijn vierjarige (deeltijd)studie fotografie aan kunstacademie St.Joost in Den Bosch, schreef ik in 2.008 een scriptie over de relatie tussen fotografie, geheugen en herinnering: Zeepaardjes en andere hersenspinsels

In dit stuk in de VK viel mij op dat er een familiefoto met de kinderen Havemans (1962) wordt besproken en getoond, waarop de kinderen door hun moeder gestreken pyjamaatjes aan hebben. Dat en de entourage van oude meubels en moderne gordijnen zegt volgens de kunsthistoricus echt iets over die tijd, begin jaren zestig. Dat is ook de tijd van mijn jeugd!
Vanwaar deze familiefoto? Er was haar gevraagd of ze ter voorbereiding op het gesprek over de lezing afbeeldingen van kunstwerken wilde sturen waarbij ze een historische sensatie voelde, alsof ze erbij was geweest. Naast een fresco van Giotto en een foto van kinderen op het strand stuurde ze deze foto, die volgens haar boven het kiekje uitstijgt vanwege de historische sensatie van een voorbije wereld.

Ik duik nog eens in mijn scriptie, dat is wat dit stuk met mij doet!

Wat dit stuk ook met mij doet is dat ik naar Padua wil, om met eigen ogen de Arenakapel te kunnen aanschouwen, beschilderd door de 14de-eeuwse schilder Giotto, waar ik in mijn lessen kunstgeschiedenis op de academie voor 't eerst over heb gehoord. Het blauw van Giotto!

Zusjes

Nog een foto van mijn moeder en haar twee jaar jongere zus, die ik ooit van de computer van mijn vader heb geplukt. Ik wilde dat ik meer foto's van haar had, uit haar jeugdjaren en later. Hoe oud zou ma hier zijn, 8 jaar misschien? Ik ben niet zo goed in het schatten van leeftijd. Het is wel echt ma en haar zus staat er ook treffend op! 
(Ruim een week na deze publicatie vind ik de originele foto terug in een album en blijkt dat ik haar leeftijd helemaal verkeerd heb gezien. Onder de foto staat dat deze genomen is in 1945, ma was toen dus al 11 jaar oud)!

Hieronder sta ik zelf op deze leeftijd. Ik kwam net thuis uit sanatorium de Klokkenberg, waar ik van mijn vijfde tot mijn achtste gekuurd heb i.v.m. tuberculose, vandaar dat ik behoorlijk dik was! Achter het raam zie je nog net mijn oma van moeders kant en links mijn tante Bertha, jawel diezelfde zus.

Kijk

Kijk,
ik weet het niet
ik was nog nooit dood
maar als je nou dood bent
wat zie je dan
wat zie jij nu wat ik niet zie
want als de ogen zich sluiten
en het zicht naar binnen keert
waar ben ik dan
en jij?
en wij?

Bert Schierbeek
Uit: Ik heb alleen woorden
De honderd meest troostrijke gedichten over afscheid en rouw uit de Nederlandse poëzie, verzameld door Hans Warren en Mario Molegraaf, 2001

Vandaag is het de sterfdag van mijn moeder Nettie! In 2002 is ze overleden aan de gevolgen van chronisch myeloïde leukemie. Ze is helaas slechts 67 jaar geworden, ze was een prachtmens!

80 Jaar geleden was mijn moeder bijna vier jaar oud. Deze foto van haar en haar jongere zus Bertha trof ik aan op de computer van mijn vader, ook al weer wat jaren geleden. Heel veel meer foto's van haar als kind heb ik niet, misschien dat er nog wat kiekjes bij familieleden circuleren. Ik schat dat ze hier zo rond de vier jaar zal zijn. 

Mijn vader had de foto ingescand en er een bmp-bestand van gemaakt, ik weet eigenlijk niet waarom en ik kan het hem niet meer vragen, want ook hij is er niet meer. Ik heb er niets aan veranderd en zo te zien wordt dit bestand hier gewoon geaccepteerd. In de beginjaren van mijn digitale avontuur heb ik zelf wat rare dingen gedaan, zoals foto's opgeslagen als pdf, i.p.v. psd. Och ja, daar leer je wel van!

Dit leek me een mooi moment om mijn blog weer eens nieuw leven in te blazen!

In en rond onze caravan: Blik naar buiten #12

Zomervakantie 8/7 t/m 30/7 2011, Noorwegen.

Eerst de rit door Duitsland en Denemarken. Rond 18.00 was Kolding City Camp onze eerste camping van deze reis, na 745 km. te hebben gereden. Het was niet de camping die we onderweg hadden uitgekozen, die was helaas gesloten. Voor één nacht vonden we het echter prima, wij stonden in elk geval ruim, dat kon je van de rest van de camping niet zeggen! 

We hadden wel pech, want zodra ik de deur van het badkamertje opende, zag ik zo’n 100.000 scherven liggen. De spiegel had het niet gehouden! Eerst dacht ik dat het aan de bumps lag waar we onderweg mee te maken hadden gekregen, maar bij nadere beschouwing bleek de bevestiging bovenaan los te hebben gezeten. De oorzaak zal wel in het midden hebben gelegen!

Denemarken, Sindal, 9 juli 2011: Tolne camping

De volgende dag reden we verder richting Frederikshaven, waar we een mooi plekje vonden op de ons al bekende camping in Sindal. Weer een dag later zaten we op de veerboot van Hirtshals naar Bergen in Noorwegen, waar we op 11 juli aankwamen. Een uurtje of wat later waren we al op Lone camping, waar we op een soort van parkeerplaats belandden, maar wel met een prachtig uitzicht op het meer, al zou je dat met de eerste foto hieronder niet zeggen.

Noorwegen, Bergen, 11 juli 2011: Lone camping

Gelukkig kan het ook mooi weer zijn in Bergen!

Noorwegen, glutenvrij brood bakken in koekenpan, ergens onderweg, vlabij afslag naar Grimsdalen

Later deze maand, op weg naar familie in Oversjodalen, kwamen we uit op deze camping, aan de rivier de Driva, met rond geslepen stenen onder aan de brug. Ook weer voor één overnachting. Het was ca. 12 graden. 

Noorwegen, Oppdal, 21-07-2011: Magalaupe camping

Noorwegen, Oppdal, 21-07-2011: Magalaupe camping

Rust in vrede

Vandaag is de sterfdag van (schoon)ma Wies. Gisteren hebben we haar herdacht tijdens een etentje bij Rasa Senang, samen met de jongste zus van W. en haar vriend. In 2014 is ze overleden en een jaar later waren we rond deze tijd met alle broers, zussen en aanhang op haar geliefde plek, ergens op de hei in de buurt van Dwingeloo. We namen nog een keer op gepaste wijze afscheid, met mooie woorden en een fles Arran malt whisky, waar ze destijds erg van had genoten.

Familie K. 

Broers en zussen

Voor elk een glaasje

Arran malt whisky

Heide bij Dwingeloo

In en rond onze caravan: Op de plaats rust #14

Sinds afgelopen zaterdag is Fotofestival Naarden 2017 geopend, met als thema: Right Here, Right Now. Dit fotofestival vindt om de 2 jaar plaats sinds 1989 en hoewel ik er niet elke keer bij geweest ben, heb ik toch al heel vaak kunnen genieten van de veelal prachtige foto's, in de genoeglijke entourage van dit mooie vestingstadje!

De weg er naar toe varieert, in 2011 verbleven we met de Hemelvaartvakantie op onderstaande minicamping en was het niet zo heel ver rijden. Het was een kleine maar fijne camping in een boomgaard, met voor hoogtijdagen zoals deze wel wat beperkt sanitair. We hadden drie dagen prachtig weer, maar op de laatste dag was het een en al regen. Het toeval wilde dat er maar liefst twee andere Eriba's onder de bomen stonden!

Lelystad, 2 juni 2011: Door's Logies & Mini camping

In en om onze caravan: Op de plaats rust #13

Vervolg foto's eerste camping vakantie Zuid-Engeland zomer 2009. Duidelijk is te zien hoe rustig het nog was en wat een ruimte we hadden. Voor het sanitair moesten we wel een eindje lopen, over het veld met de vele konijnenholletjes. Bij de afwasbakken buiten zag ik daar op een gegeven moment een man met een gevild konijn! Ik had natuurlijk op dat moment geen camera of zelfs maar een mobiel bij me om het vast te leggen en kwam helemaal verbouwereerd terug bij onze caravan.

GB, Kent, Northiam, 17-07-2009: Rother Valley Caravan and Camping Park

Rust!

Nog geen e-reader in zicht